Sanırım bu gece delirmediysem, artik hiç delirmem. Sanırım bu gece bu kadar üzüntüyle kalbim başa çıkabildiyse, gelecek her acıyla başa çıkabilir.

Size daha önce de demiştim, mümkünse bana artük “insan” demeyin. Ben bana “insan” denmesini reddediyorum.

Bu gece, ben bu gozlerimle, bir iskenceyi gördüm. Bu “insan” gözlerimle, “insan” denen o kişilerin ve yavrularının bir “kurt” denen, “vahşi” denen hayvana yaptıklarını gördüm.

Bir canlı’nin korku dolu gözlerini gördüm.
Ağzına sopa sokulup bağlandığını gördüm. Ayağına zincir bağlanmış, yerlerde sürüklendiğini gördüm. Daha da korkuncu birilerinin, kendine “insan” diyen birilerinin bu
haldeki hayvanı “zafer” kazanmış edasıyla kulaklarından tutup kaldırıp poz verdiklerini gördüm.

Ağzındaki sopayı çekip aldıklarında ağzından akan kanları gördüm.
Bu sadece “Allah onu öyle yarattığı” için kendisine ” kurt” denen, bu sadece “doğası gereği” kurtluk yapan hayvanın maruz kaldığı iskenceyi gördüm. Kocaman bir kangalı kurtun üstüne saldıklarını gördüm. sanırım ölmüs kurtu hala sopayla durttuklerini gördüm.

“Allah oyle yarattığı” için kendisine “insan” denen bir canlının yaptığı iskenceyi gördüm. Bu iskenceden nasıil zevk aldığını izledim.

Ben bu gece bu gördüklerimden çok korktum.
Ben bu gece bu vahsi kurt’dan hiç korkmadım.
Ben bu gece bu insanlardan, bu insanlardan, bu çocuklardan çok korktum.
Gülüyorlardı, eğleniyorlardı, poz veriyorlardı.

Kurt ise gozleri kocaman acilmis, hepsine bakiyordu. Kurtun sanki sadece 2 gözü yoktu. Kurt, sadece gözdü. Kurt, sanki yuzlerce göz olmuştu da orada ona iskence yapan, eğlenen onlarca insanıi görüyordu, sanki televizyonlari başında bu olayı izleyen milyonlarca insanı görüyordu.

Kurt sanki tüm dünyayı görüyordu. Ve kurt şöyle söylüyordu:

- NEDEN?
Ben bu gece ve bundan sonraki her gece, yaşadığım her gün ve gece, o kurt’u, yasadıklarını, gözlerini asla ama asla unutmayacağım.

Bu gece tüm bunları seyredip de “bu insanlara da yapılıyor. Siz de bu hayvan işini abartıyorsunuz” diyen kişileri de unutmayacağım.

Bir gün , hayvan ya da insan fark etmediğinde, önemli olanın “aciz durumdaki bir canlıya” yardım etmek olduğunda, sanırım iste o gün, hepimiz gerçekten “insan” olacağız.

Bir gun, size bir yardim istegiyle geldiginde birileri, ben “once insan diyorum” demeyip de o anda, tam da o anda kalbiniz “yardım isteyen” bir cana kapılarını açtığında ve sizin bu can’a, hayvan da olsa yardım ettiğinizde, tam da o anda sanırım bir seyler değisecek..

Bir gün, hayvan ya da insan fark etmediginde, acı çeken bir canlının acısını kendi bedenizde de hissettiğinizde, bedeniniz, kalbiniz sızladığında, sanırım iste tam da o gün, bugünkü kurt’un ne hissettigini anlayacaksınız.

Ve sanırım o gün sizin de kalbiniz kurtun kalbi olacak, sizin gözleriniz kurtun gözleri olacak. ve tüm dünyaya soracaksınız “neden” diye…

Sevgili Savas Ay’a ve ATV’ye bu göruntüleri ekrana getirerek gösterdikleri duyarlılığa tekrar teşekkur ederim.

Özgun Özturk
İzmir Dohayko Başkanı
Haytap Uyesi
Sokaktaki Melekler Kurucu Üyesi

01.02.2005

Deprem ülkemizde, hepimizin bildiği gibi sürekli mevcut olan bir tehtit. Deprem anında neler yapmamız gerektiğini ne kadar biliyoruz? Yada bildiklerimiz ne kadar doğru. Mail adresime gelen, oldukça yararlı olduğuna inandığım bir maili sizinle paylaşmak istedim.
Web master

Adım Doug Copp. Dünyanın en tecrübeli kurtarma birimi Amerikan Uluslararası Kurtarma Ekibinin Kurtarma sefi ve afet olayları müdürüyüm. Bu makaledeki bilgiler bir deprem anında hayat kurtaracaktır.

875 yıkılmış binaya sürünerek girdim, 60 ülkeden kurtarma ekipleriyle çalıştım, birçok ülkede kurtarma ekipleri olusturdum, ve çok sayıda ülkede birçok kurtarma ekibinin üyesiyim. 2 Yıl boyunca birleşmiş milletler felaket ” azaltma” uzmanıydım. 1985′ten beri aynı anda gerçeklesenler hariç dünyadaki bütün büyük felaketlerde çalıştım.

1996′da benim hayatta kalma metodumun geçerliligini ortaya koyan bir film
yaptık. Türk hükümeti, İstanbul belediyesi, İstanbul üniversitesi, Case yapımcılık ve ARTI bu pratik ve bilimsel testin filme alınmasında isbirliği yaptılar.

İçinde 20 maket (mannequis) olan bir okulu ve evi yıktık. On maket “çömel vekorun” metodunu uygularken, 10 maket “hayat üçgeni”metodunu uyguladı.Tasarlanmış yıkımdan sonra görüntüleri filme almak ve sonuçlarıbelgelemekiçin enkazı geçip binaya girdik. Bina yıkımlarında oluşabilecek sartlardahilinde direkt olarak gözlemlenebilen ve bilimsel şartlar altında hayattakalma tekniklerimi uyguladığım film “çömelip korunan/saklanan” kişiler için hayatta kalma şansının sıfır olduğunu ortaya koydu. Hayat üçgeni metodunu kullananlar için hayatta kalabilme sanşı yaklasik olarak % 100 oldu. Bu film Türkiyede ve Avrupanın geri kalan kısmında milyonlarca izleyici tarafindan izlendi. Bu film ABD, Kanada ve Güney Amerikada RealTV programında izlendi.

Enkazına girdigim ilk bina 1985 Mexico City depreminde bir okuldu. Bütün çocuklar sıralarının altındaydı. Her bir çocuk kemiklerinin kalınlığına kadar ezilmişlerdi. Sıralarının yanındaki koridorlara uzanmış olsalardı hayatta kalmış olabilirlerdi. Bu “ayıptı, gereksizdi” ve çocukların neden koridorlarda (sıraların arasında) olmadığını merak ettim. O an, çocuklara bir seyin/esyanin altına saklanmalarının söylendiğini bilmiyordum.

Basitçe ifade edilirse, binalar yıkılırken, objelerin üzerine düşen tavan ağırlığı veya içerideki mobilyalar bu nesnelere çarparken yanlarında bir yer, boşluk bırakırlar. Bu boşluk benim “hayat üçgeni” dediğim alandır.

Nesne ne kadar büyük ve na kadar dayanıklı olursa daha az ezilecektir. Nesneler ne kadar az ezilirse boşluk ve bu boşluğu kullanan kişinin yaralanmama olasılığı o kadar artar. Bir dahaki sefere televizyonda yıkılan bina izlerken gördüğünüz üçgenleri sayın. Heryerdeler. Yıkılan bir binada göreceğiniz en yaygın biçimdir.

Deprem aninda hayatta kalma, ailelerine bakma ve başkalarını kurtarma hakkinda 750 bin nüfüslu Trujillo kentinin itfaiye bölümünü eğittim. Trujillo İtfaiye Departmanının kurtarma sefi Üniversitede profesördür. Bana her yerde eşlik etti. Kişisel ifadeleridir:

” Adim Roberto Rosales. Trujillo kurtarma ekibi sefiyim. 11 yaşındayken çöken bir binada mahsur kaldım. Mahsur kalışım 1972 yılında 70.000 kişini öldüğü depremde oldu. Erkek Kardeşimin motosikletinin yanında oluşan ” hayat üçgeni” içinde hayatta kaldım. Yataklarının veya sıraların, masaların altına giren arkadaşlarım ezilerek öldüler (isim, adres vb detaylarıanlatıyor). Ben hayat üçgeninin yasayan örneğiyim. Ölen arkadaslarım “çömel ve korun” örnekleridir.

1. Binalar çökerken basitçe “çömelen ve korunan” kisiler istisnasız her defasında ezilerek ölüyorlar. Masa, araba gibi nesnelerin altına giren kişiler her zaman ezilirler.
2. Kediler, köpekler ve bebekler’in hepsi doğal bir sekilde dizlerini ana rahmindeki gibi karınlarına doğru çekerek kıvrılırlar. Deprem anında sizde bu sekilde kıvrılmalısınız. Bu doğal bir güvenlik ve hayatta kalma içgüdüsüdür. Daha küçük bir boşlukta hayatta kalabilirsiniz. Hafifçe ezilecek ama yanında boşluk yaratacak bir kanepe, geniş büyük bir esyanın yanında durun.
3. Ahşap evler deprem anındaki en güvenli yapılardır. Sebebi basittir; ahşap
   esnektir ve depremin zorlamasıyla hareket eder. Eğer ahsap bina çökerse
   geniş yaşam boşlukları oluşur. Ayrıca, ahşap binalar daha az yoğunlukta
   yıkılış ağırlığına sahiptir. Tuğla binalar ayrı tuğla parçalarına ayrılacaklardır. Tuğlalar bir çok yaralanmalara sebep olacaktır, ama (beton) bloklardan daha az ezilmiş vücutlar yaratırlar.
4. Eğer gece yataktayken deprem olursa, basitçe yuvarlanarak yataktan düşün. Yatağın çevresinde güvenli bir boşluk oluşacaktır. Oteller müşterilerine deprem anında yatakların yanında yere uzanmalarını salık veren bir uyarı notunu odalarda her kapının arkasına asarlarsa depremlerde çok büyük hayatta kalma oranlarını sağlayabilirler.
5. Televizyon izlerken deprem olursa ve kolayca kapıdan veya pencereden
   dışarı kaçmak mümkün değilse, kanepe veya büyük bir koltuğun/sandalyenin
   yanında cenin pozisyonunda kıvrılarak yere uzanın..
6. Bina çökerken kapı kirişlerinin altına geçen herkes ölür… Nasıl mı?

   Eğer kapı kirişlerinin altına geçerseniz ve kapı kirişi öne veya arkaya doğru düşerse inen tavanın altında kalırsınız. Eğer kapı kirişi yana doğru yıkılırsa kirişin altıda kalırsınız. Her iki durumda da ölürsünüz!

7. Hiçbir zaman merdivenlere gitmeyin/yönelmeyin. Merdivenler (ana binadan) farklı bir “frekans aralığına” sahiptir; ana binadan bağımsız/ayrı olarak sarsılırlar. Merdivenler ve binanin geri kalanı devamlı olarak birbirlerine çarparlar, ta ki merdivenlerin yıkılışı gerçeklesene kadar. Merdivenlere ulaşan insanlar basamaklar yüzünden yaralanırlar.

   Bina yıkılmasa dahi, merdivenlerden uzak durun. Merdivenler binanin hasar
   görmesi en muhtemel kısmıdır. Depremde yıkılmamış olsa dahi, merdivenler
   bağırarak kaçmaya çalısan insanların aşırıi yüklenmesi ile çökebilir. Merdivenler binanın geri kalan kısmı zarar görmemiş olsa dahi her zaman güvenlik açısından kontrolden geçirilmelidir.

8. Binanın dış duvarlarına yakın yerlerde durun, mümkünse dışına çıkın. Binanın iç kısımlarındansa dış kısımlarına yakın yerlerde olmak çok daha iyidir. Binanin dış çevresinden ne kadar içeride olursanız, çıkış yolunuzun kapanma ihtimali o kadar artacaktır.
9. Aynen Nimitz yolundaki katlar arasındaki (yıkılan) blokların meydana getirdigi gibi, deprem anında üst yolun yıkılmasıyla ezilen araçların içinde bulunan insanlar ezilirler. SanFransisco depreminin kurbanlarının hepsi araçlarının içindeydiler. Araçlarının dışına çıkıp,aracın yanına uzanıp veya oturarak kolaylıkla hayatta kalabilirlerdi. Ölen
   herkes eğer araçlarından çıkıp, araçlarının yanına oturabilseler veya uzanabilselerdi yaşıyor olabilirdi. Ezilen bütün araçların yanında-kolonların direkt olarak üzerine düstüğü araçlar hariç- 3 feet yükseklikte boşluklar oluşmuştu.
10. Enkaz halindeki gazete ofislerini ve çok miktarda kağıdın olduğu ofisleri dolaşırken kağıdın sıkışmadığını/ezilmediğini keşfettim. Kağıt yığınlarının/kümelerinin etrafında geniş boşluklar bulunur/oluşur.

    Bu mesaji mümkün oldugu kadar cok kisiye ulaştırmanız önemle rica olunur.

Güzin Abla
‘Hayvan Hakları Günü’nde bir sokak köpeğinin yakarışı

Sevgili Güzin Ablacığım, bakın, ben sadece bir köpeğim! Sokakta doğdum, bazılarıgibi ‘cins’ değildim.Hani o pet-shoplar’da görüp bayıldığınız ‘’Ah ne sevimli şey, yazık buna” denilenlerden biri olamadım hiç. Anneler yanımdan geçerken çocuklarını kollarından tutup, ‘Ay, elleme onu, pis köpek!’ deyip, çocuklarını çekiştirirler yanımdan.

Bazı köpek sahipleri, yanlarındaki tasmalı arkadaşımı görünce gösterdiğim sevgi gösterilerini ya da dost olma çabalarımı yanlış anlayıp, tekmeler savurur, taşlar atarlar bana. Ben, her yerel yönetimin pompalı tüfeklerle vurdurttuğu ya da en kuvvetli zehirlerle zehirlettiği bir canlıyım!

Evet, ben de Tanrı tarafından yaratılmış bir canlıyım. Haklarından en önemlisi yaşama hakkı! Ben, barınaklarda ölüme terk edilip, bazılarının da: ‘Orada havhavlar çok mutlu, yeni barınakları oldu, bakın artık sizi rahatsız etmeyecekler” demelerini acıyla dinleyen binlercesinden biriyim.

Yavaş yavaş ölüyorum, bağırsak parazitleri kanımı emiyor, hava soğuk, üzerime yağmur yağıyor, kar yağıyor geceleri.

Bize umutsuz çırpınışlarıyla yardım etmeye çalışan 3-5 kişinin dışında barınaklara 40 yılda bir uğrayanlar, ‘’Ama biz cins köpek isterdik” diye yüzüme bile bakmadan geçiyor. Kalbim kırılıyor.

Böyle yaşamayı ben seçmedim. En azından yaşam hakkıma saygı gösterilsin. Benim öyle lüks bir derdim yok, ne bileyim sana yazanların çoğu gibi, ‘O beni sevmiyor ne yapmalıyım’ gibilerden bir derdim yok.

Yaşam hakkıma el konulmasın yeter! Sokakta gördüklerinde bucak bucak kaçmayıp, bir dost eli uzatsınlar yeter. Saygılarımla.

RUMUZ: YARIN NE OLACAĞI BELLİ OLMAYAN BİR SOKAK KÖPEĞİ

Genç okurlarımdan Ezgi Aktaş tarafından bir süre önce gönderilen bu mektubu, ‘4 Ekim Dünya Hayvan Hakları Günü’ nedeniyle yayınlıyorum.

Biraz geciktiğim için bağışlanmamı dilerken, hayvansever okurlarıma, eğer bir kedi ya da köpek edinmek istiyorlarsa, bunları lütfen Pet Shop’lardan değil, sokaktaki yeni doğmuş minik kedileri ya da, Yedikule Hayvan Barınağı gibi, Ataşehir Barınağı gibi kendilerine en yakın barınaklardan veya İstanbul’da Belgrad Ormanları’ndan ya da bunun gibi sahipleri tarafından terk edildikleri yerlerden temin etmelerini özellikle rica ediyorum.

Hayvanlarımıza da bu dünyada yaşama hakkı tanınması dileğiyle, nice hayvan hakları günlerine…

05.10.2004
Hürriyet