Onların Ne Üniversite Diplomaları Var, Ne de Üzerlerine Tapulu Mal Varlıkları!

Bugün günlerden Pazar. Saat sabahın ilk saatleri, 07.20. Son günlerde neredeyse yalnızca haberleri izlemek için elime aldığım TV kumandasını, bu kez kanalları tarayarak, TV’de neler var diye elime alıp bir kontrol etmek istiyorum. Kanalları tararken birde bakıyorum ki ilginç bir belgesel. İzlemeye devam ediyorum. İzlediğim belgesel, ‘Köpekçi Hasan Efendi’ ile ilgili bir belgesel. Doğruyu söylemek gerekirse köpekçi Hasan Efendi daha önce duymadığım birisiydi o ana kadar. Meğerse 40 yıl boyunca Fatih Camii’inde arkasında cemaatle beş vakit namaz kıldıran biriymiş köpekçi Hasan efendi. Bu belgesel sayesinde, onu tanıdığıma çok seviniyorum. Ondan haberdar olduğuma…Ne güzel diyorum kendi kendime o tarihlerde de köpekleri bu kadar seven birileri varmış. Ancak ne var ki günümüzde o tarihlerdeki insanlardan bile daha ilkel ve hoşgörüden uzak insanların varlığını gördükçe de üzülüyorum.

Sonra, beni üç köpekle yaşadığım için ayıplayanları düşünüyorum. Köpekçi Hasan Efendi bile bir sürü sokak köpeğiyle birlikte geziyormuş. Acaba beni üç köpekle yaşadığım için Hasan Efendi ile aynı dönemde yaşasalardı acaba ona ne derlerdi? Eğer söyleyecek bir sözleri varsa sanırım çok geç sayılmazlar. Fatih Camii yakınlarındaki ‘Köpekçi Hasan Efendi Türbesi’ni’ ziyaret edebilirler…

Köpekçi Hasan Efendi’nin yaşadığı sıralarda, azınlıklar kilise yaptırmak istemişler. Ancak, padişahı ikna edememişler. Köpekçi Hasan Efendi eline almış kalem, kağıdı ve padişah’a şöyle yazmış: ‘Yaptırmazsanız kilisayı, küstürürsünüz İsa ile Musa’yı’. Daha sonra padişah kilisenin yapılmasına izin vermiş. Anlatmaya çalıştığım, köpekleri seven insanlarıda seviyor. Kendini de seviyor. Kısacası yaşamı seviyor, tüm canlıları seviyor ve herkese faydası oluyor.

Şöyle bir düşünüyorumda beni üç köpekle yaşadığım için ayıplayanlar, yadırgayanlar acaba nasıl bir geçmiş yaşantıya sahipler? Nasıl bir çocukluk dönemi geçirdiler? Dahası şimdi ki yaşamlarında eksikliğini çok fazla hissettikleri sevgiyi nerden alıp, nasıl besleniyorlar? Birçok kez tekrarladığım düşünceyi bir kez daha yineliyorum: ‘Benim köpeklere olan düşkünlüğüm, hayvanları sevmem, kedileri okşamam size yaşamınızda eksikliğini duyduğunuz ve çok ihtiyacınız olan sevgiyi belki de hatırlatıyor’. Ancak ne varki bu şekilde o çok ihtiyaç duyduğunuz sevgiyi bulamazsınız.

Kendinizi mahkum ettiğiniz, sizi esareti altına alan sevgisizliğe bu kadar yenik düşmeniz niye? Bugüne kadar böyle yaşadıysanız bundan sonra da öyle yaşamak zorunda mısınız? Yaşam birşeylerden nefret etmek ya da birşeylerden uzak durmak için çok kısa. Bilemiyorum, bu tür insanların haline insanlık adına mı, hayvanlar adına mı, yoksa yaşam adına mı üzülmeli miyim?…

Hayvanları sevmeyebilirsiniz. İstemeyebilirsiniz. Sizlerden beni hayvanları sevdiğim için beni alkışlamanızı beklemiyorum. Ama ayıplamanızı da yadırgamıyor değilim doğrusu. Beni ayıplamayın. Ben ayıplanacak birşey yapmıyorum. Yadırganacak birşey hiç yapmıyorum. Üstelik yaptığım, alkışlanacak birşey de değil. Ama ben köpekleri seviyorum. Hayvanları seviyorum. Kedileri çok seviyorum. Bunun içinde birden çok nedenim var. En önemli nedenlerimden bir tanesi, biz insanları  belkide yaşamda en çok tökezleten kontrolsüzce kullandığımız ego’muz, köpeklerde yok. Kin yok. Nefret yok onlarda. Kedilerin rengarenk güzel gözlerini seviyorum. Köpeklerin anlamlı bakışlarını seviyorum. Kimi zaman biz insanlar birbirimizle aynı dili konuştuğumuz halde, hayvanların bizlerle iletişim kurmaya çalıştığı kadar biz birbirimizle iletişim kuramıyoruz. Birbirimizi ayıplıyoruz. Hislerimizden, düşüncelerimizden, inançlarımızdan ötürü…

Bu arada dikkatinizi çekmek istediğim en önemli noktalardan biri, O çok iyi iletişim kurduklarını iddia ettiğim köpeklerin ve kedilerin hiçbirinin ne üniversite diploması var, ne de üzerlerine tapulu trilyonlar değerinde mal varlıkları. Alt tarafı hayvan onlar, ama bazı insanlardan daha üstün özelliklere sahip hayvanlar. Siz umarım bazı hayvanlarla kıyaslandığınızda, onlardan daha ilkel ve yaşam karşısında onlardan daha aciz ve yalnız olmazsınız.

Bir kez daha sizlerle paylaştıklarımı okuduğunuz için hoşçakalın, sevgiyle kalın. Hayvansız kalmayın.                                                       

Çağatay Öztürk                                                             

Psikoterapist                           

Kendinizi Değil Önyargıları Yok Edin!

‘Konuşmak bir ihtiyaçsa susmak sanattır’

Bahar güneşini doyasıya yaşadığımız bu günlerde köpeklerim Zeyna, Clara ve Roxy İle özgürce, parklarda dolaşmak ve koşturmak istiyorum. Ben önde onlar arkada, bazen onlar önde ben arkada. Sonra o sırada, parklarda başı boş dolaşan semtin sokak köpekleriyle selamlaşmak, onarı da oyun halkamıza almayı her zamankinden daha fazla arzuluyorum.

Yine o günlerden birini yaşamak üzere  köpeklerimle parka gitmiştik ki bir baktım köpeğim Zeyna kendinden en az beş kat büyük olan sokak köpeğine havlamaya başladı. Zeyna hav  dedi, sokak köpeği hav hav dedi. Zeyna tekrar hav hav hav deyince sokak köpeği sustu ve sesini çıkarmadı. Ben ise onları ürkütmeden izledim.

Ne düşündüm biliyormusunuz? Biz insanların birbrimizden önce köpeklerden hem de sokak köpeklerinden öğreneceğimiz öyle çok şey var ki: Ne acıdır ki bir çok kişi bu ayırımın farkına varmadan ve hayvanlarla vakit geçirirken sadece onların karnını doyurmayı ya da temel ihtiyaçlarını karşılamayı çok büyük meziyet sayıyor ve birbirlerine ders vermeye çalışıyorlar. Amacım ne kimseye ders vermek ne de kimseden ders almak. Ancak bir kez daha ısrarla vurgulamak istiyorum. Artık kendinizi değil önyargıları yok edin. Kimileri benim köpek sevgimi eleştiriyor. Benim onların emeğine duyduğum saygıyı göz ardı ederek benim köpeklerime olan emeğimi hiçe sayıyorlar. Oysaki büyük haksızlık ediyorlar. Türkiye’nin içinde bulunduğu durum, ve barınakların bugünkü durumlarının bu şekilde olmasının altında da işte bu önyargılı tutumun çok etkisi var.

Türkiyede yıllar sonra yeniden yaşamaya başladığımda Türkiye’deki barınaklardan haberdar değildim.Sanatçı dostum, çok değerli arkadaşım Leman Sam sayesinde haberdar oldum Türkiye’deki barınaklardan. Ancak o sıralarda tesadüfen girmiş olduğum bir petshop’taki ilk köpeğim Zeyna’nın yüz ifadesi ve mahsumiyeti içime çok dokunmuş ve onu hemen satın almıştım. Barınakları biliyor olsaydım asla böyle birşey yapmazdım bunu itiraf etmeliyim.  
Bundan 12 yıl önce yaşamak için yurt dışına gittiğim dönemlerde barınak kavramından henüz haberdar değildim. Döndüğümde ise köpek alınabilecek tek yerin pet shop’lar olduğunu sanıyordum. Oysaki ne kadar yanlış düşünmüş ve yeterince araştırmamışım. Peki ne yapsaydım ilk köpeğim Zeyna’yı pet shoptan aldığım için terk mi etseydim? Elbetteki hayır! Kim ne derse desin, Zeyna nereden gelirse gelsin Zeyna hayatımın vazgeçilmez bir parçası artık.

Bir gece radyo programım için evimden telefonla canlı yayına beraber bağlandığımız sevgili dostum Leman Sam sayesinde o gece Yedikule Barınağından haberdar oldum. Ertesi gün barınağın web sitesine baktığımda Clara’yı görünce dayanamadım. Soluğu barınakta aldım. Yine Leman sayesinde barınağın yöneticisi sevgili Meral ile tanıştım. Meral son derece örnek bir hayvansever. Hayvan sevenleri de hayvan sevdikleri için seven birisi. Yeter ki bir ya da birden fazla hayvan bakıyor olun. Nerden geldiğinin onun için bir önemi yok.  Barınaktan  hayvan evlatlık edinenleri mutlaka ayrı bir yere koyuyordur. Ama insanları hayvanlarını barınaktan edinmedikleri için yargılamayan biri. Hayvanları sevmeniz yeterli onun için. Bana göre örnek bir barınak gönüllüsü ve yöneticisi. Clara’nın hikayesi de böyle. Barınaktan aldığım günden beri hayatımın en büyük rengi Clara.

Gelelim üçüncü köpeğim Roxy’e, Roxy İrlanda Seteri bir köpek. Çocukluğumdan beri hayalini kurduğum bir köpek cinsi. Clara’yı evlat edindikten sonra aylarca Roxy gibi bir İrlanda Seteri cinsi köpeğim olsun istedim. Allerji sorunum olduğu için bu cinsi özellikle tercih ettim. Hem büyük cins bir köpek istiyordum hem de tüy sorununun beni sağlık açısından etkilemesini istemiyordum. Bu nedenle aylarca tüm barınakların web sitelerine baktım. İnternet sitelerini taradım. Ama bu tür ya da bu türe yakın bir köpek cinsine barınaklarda rastlayamadım. Sonra misyonlarını saygıyla takdir ettiğim bir köpek çiftliğinden çok az bir rakam ödeyerek (çiftliğin amacı bu köpek neslinin türünü en iyi şekilde korumak, para kazanmak değil) Roxy’i aldım. Şimdi üç köpeğim ile son derece mutluyum. Nerede bir köpek görsem, kedi görsem nerden geldiğini ayırt etmeksizin sever okşarım. Çünkü sevgide hiyerarşi olmaz. Sevgide sınır olmaz dahası sevgide yargı da olmaz. Bir köpeği ya da bir çocuğu ya da bir çiçeği nerden geldiğine bakmadan severim. Bir çocuk benim için çocuktur. O bir sokak çocuğu olduğu için kafasını okşamak istemem ben. Çocuk olduğu için o mahsumiyeti ve saf dünyasını onun çocuk oluşunu severim. Aksi takdirde bunun adı acımak olur. Bir çocuk lüks bir semtin yalı dairesindeyse varlıklı bir ailenin çocuğuysa o çocuk nasıl olsa varlıklı dolayısıyla şanslı deyip o çocuğu sevmek, okşamak istiyorsam buna engel olmam. Alabildiğine taşsın isterim duygularım. Ben köpekleri köpek, kedileri kedi, çocukları da çocuk oldukları için severim nereden geldiklerine aldırmaksızın.

Şimdi burdan benim köpek sevgimi yargılayanlara sormak istiyorum: Benim köpeklerim sokak köpekleri değil diye benim sevgim sahte sevgimi? Olmadı haksızlığın bu kadarı insanlığa da hayvanlığa da yakışmadı. İşte onun için diyorum köpeklerden öğrenecek çok şeyimiz var diye.  Ben hav diyorum diye siz hav hav demeyi eğer bir meziyet sayıyorsanız size söyleyecek bir çift sözüm var: ‘Konuşmak bir ihtiyaçsa, susmak sanattır’.

Hoşçakalın, Mutlu kalın ve yargılaryıcı bir tutumdan uzak kalın. Bırakın insanlar hayvanları diledikleri gibi sevsin. Sevgiyi şekillendirmeyin. Zira herkesin sevgiyi yaşama biçimi farklıdır. Dünyanızı artık biraz genişletin. O dar çerçeveden çıkın. Sokakta herkesin elinde bir köpek ya da kedi olsa fena mı olur? O zamanda yargılarmısınız insanları bu köpekleri kedileri sokaktan almadınız , dolayısıyla siz kedi köpek sahibi olamazsınız onları sevemezsiniz diye. Kurumların sorumluluklarını insanlara yüklemeyin. Medeni ülkelere şöyle bir bakın. Bilmiyorsanız öğrenin. Bilmemek ayıp değil. Ben bilmiyordum barınakları ama öğrendim. Ayrıca bilmediğimi sizlerle de paylaştım. Ne varki işin acısı bilmediğini bilmek galiba. Umarım siz onlardan olmazsınız.

Çağatay C. Öztürk

  Psikoterapist

[email protected]