Barınaktaki ilk günümu sizler ile paylaşmak istiyorum. Cumartesi sabahı yola çıktım ve barinağa gittim… Aklımda ne yapsakta bu bebişlere bir sanş daha versek diye düşünürken barınağın kapısına vardım. 1700 solistli bir koro beni karşıladı…İnanın hepsi bir ağızdan aynı şarkıyı olanca güçleri ile söylüyorlardı. Avluya doğru yürüdümde aman bir kalabalık bir kalabalık ne güzel dedim bütün üyeler gelmiş… Neyse aradan Yonca çıka geldi tanıştık , Meral Hanım ile taniştırdı… Gelen kalabalığın basın olduğunu anladım Elif , Yonca ve Yoncanın bir arkadaşı ve ben vardık gönüllülerden. Sonra Murat Bey ve eşi geldi. Neyse Belediye başkanının da gelmesiyle start verildi. Kameralar motor dedi ve başrol oyuncularımız traş masasının üzerinde yerlerini aldılar… Aman allahım ne güzel ezberlemişler rollerini hiç kıpırdamıyorlar. Uslu uslu Meral Anne’lerinin onları traş etmesine izin verdiler. Neyse uzatmayayım çekim bitti Başkan gitti medya gitti kaldık başbaşa…10-15 dakika! lık bir sohpetin ardından kolları sıvadık… Ben ve Yonca bir ekip oldu , Asude ve Meral Hanım bir ekip oldu.. ilk deneyim icin fena sayılmazdım ama ufacık bir kesik yapmadım desem yalan olur bebecikte… Neyse dezenfekte ettik kesigini…Uzunca bir sure traştan sonra güneş ensemizi pişirdiği içi Meral Hanım ‘ın odasına kaçtık…Bizleri nefis çayı ile ağırladı.Sohpetler edilirken oda kim…küçücük nazlı mı nazlı ama bir o kadarda sinirli Lilly geldi…. Elif arkadaşımızın KURTARDIGI bir kız Lilly. Barınak ile ilgili kötü anıları olsa gerek agresifleşti ve hepimize inci dişlerini göstermeye başlayınca Elif ve Hintli erkek arkadaşı süt kızlarını alıp aramızdan ayrıldılar. Biz ara ara sohpet ara ara traş ile tüm günü akşam ettik. Sonra barinağin görmediğim kısımlarını gezmek istedim.Gezerken 5 yıl önce barınağa verdiğimiz bir köpeği gördüm..Sağlıklı ve mutluydu. Bu köpeği biz sokakta bulmuştuk..Yağmurdan sırılsıklam olmuştu ve annesi yoktu. Biberon ile büyütmüş! tüm ben onu…ama sonra evdeki köpeklerim yüzünden alamadım eve…İş yerimizin bahçesinde 8-10 ay kaldı…Daha sonra iş yeri kapanınca onu Meltem Anne barınaga almıştı.İnanın göreceğimi ummamıştım.Çok mutlu oldum…İşte YKHB bu kadar emin bir yer…İşte arkadaşlar bu traş kampanyası benim için inanılmaz bir deneyimdi…Her hayvanseverin yaşaması gerektiğini düşünüyorum. Umarım en kısa sürede yine ve sürekli gidebilirim. Akşam 20:30 da eve döndüğümde aklımdaki tek şey mutluluktu. Cumartesi günü barınakta yaşadığım huzuru hiç bir şeye değişmem. Teşekkürler Meral Anne..

Tolga Öztorun
Gönüllü
20.06.2005Bu köşeye yazılarınızı göndermek için [email protected]

Siz hiç yanımadığınız bir insanin acısını yaşadınız mı ? Nekadar traji – komik değil mi ? Sıradan bir ofis günü bir sürü yetişmesi gereken iş , bağırıp çağıran insanların olduğu ve bir çocumuzun burada ne ne işim var dediği klasik bir ofis . Azıcık olsun dağılmak için e mail kutumu açtım… Çok sevdiğim bir dostumun cici karısından üzücü bir e mail aldım , hiç tanımadım arkadaşı Esra’nın köpeği ölmüş…. Ben Esra’yı tanımıyorum – Beno’yu da tanımıyorum. Ama Ceyda çok güzel yazmış duygularını. Hangimiz yaşamadık ki bir çok insan bize de demedi mi ?

” bu kadar ağlama canım altı üstü bir köpek”

” yenisini alırsın ”

” demek 6 yaşındaydı, zaten ölecekti ”

bu aptal cümleler daha çok çoğaltılabilir. Benim anlamakta zorlandığım orada bir iş arkadaşı ağlarken nasıl bu kadar duygusuz oluyor insanlar. Çoğu zaman daha bebecikken alıp koynumuzda büyüttüğümüz canlı sadece bir köpek ! olamaz. Öldüğünde ise asla ama asla yenisi alınarak acısı dindirilemez. Acaba insan çocuğu öldüğünde de yenisini yapıp acısını dindirebilirmi ki Esra yeni bir köpek alıp güle oynaya evine dönebilsin ?

Tanımadığım halde Esra ya e mail attım . İçi yanıyor bu da doğal. Ona barınağımızdan bahsettim , web üzerinden inceledi , zamansızda olsa ufacık bir virüs soktum kanına sanırım. Müsait olduğu bir pazar ( Sanırım bu pazar ) Beno’ ya yeni aldığı mamayı getirmek ve Beno’nun ruhunu mutlu etmek istiyor. Ona barınağımızdaki 1700 dostumuzdan bahsettim , gelip onları görürse Beno için ne kadar büyük iyilikler yaptığını daha da anlayak . Eğer bir gün yeniden bir dost edinmek istersen bunu kesinlikle bizimkiler arasından seçecek , söz verdi.

Umarım benzer bir acıyı hiç birimiz , hiçbir zaman yaşamayız. Zaman her acının ilacı. Geçmeyecek ama şiddeti dinecek. Beno hep kalbinde yaşıyacak.

Sevgiler

Tolga ÖZTORUN

[email protected]

29 Eylül 2005

Bu köşeye yazılarınızı göndermek için [email protected]